badtiming

blog personal de Joan Cabot

Archive for agost, 2004

Un parell de setmanes ‘out’

without comments

Hola de nou,

He estat un parell de setmanes sense escriure, bàsicament degut a que entre una cosa i l’altre no he tengut ni molt de temps ni moltes ganes de fer-ho. Aquestes darreres setmanes han estat bastant estranyes i he estat bastant enfeinat amb el tancament del Mondo Balears. Al final, en Víctor Conejo ha fet molt bona feina i es pot dir que ha salvat el número. Per la meva banda, jo estic bastant content amb els articles.
Esper tenir temps aquest cap de setmana per començar a pujar uns quants articles i escriure amb més temps.

Written by autobahn

agost 28th, 2004 at 2:36 pm

Posted in General

PEPE LINK. Una cosita llamada Groove vol. 1.

without comments

Las viejas canciones de house hablan de Jack, “and Jack was the rhythm”. En parte para hablar a su manera de lo que la cultura afroamericana llama groove, y que resulta algo tan difícil de definir sin usar la palabra culo como fácil de entender: “Es una parte esencial de la cualquier disco, no solo de house sino de cualquier tipo de música de baile. Para mí un disco tiene groove cuando, nada más ponerlo, te vienen ganas de mover el culo”. Pepe Link representa en Mallorca el papel del paladín del groove. Y basta plantarse en cualquiera de sus sesiones para notar esa pulsión subterranea que incita al atletismo en pista (de baile). Read the rest of this entry »

Written by autobahn

agost 12th, 2004 at 1:11 pm

Posted in Articles, D-P

KIKO NAVARRO. Una cosita llamada groove vol. 2.

without comments

Las viejas canciones de house hablan de Jack, “and Jack was the rhythm”. En parte para hablar a su manera de lo que la cultura afroamericana llama groove, y que resulta algo tan difícil de definir sin usar la palabra culo como fácil de entender: “Es lo que te hace mover el culo. Pero también es algo que puede formar parte casi de tu vida. Con algunos amigos ya hablamos de personas con groove o sin groove. No sabría definirlo, pero sé que está en los discos que me gustan”, dice Kiko Navarro al otro lado del teléfono, segundos después de pincharme entusiasmado uno de los dos remixes que acaba de hacer para Blaze. “Es pura música disco de los setenta. Siempre me había apetecido hacer algo así”. Últimamente tiene mucho trabajo. Kiko ya juega en otra liga. Read the rest of this entry »

Written by autobahn

agost 12th, 2004 at 1:09 pm

Posted in Articles, D-P

MISSJESS. Achilipú.

without comments

MissJess van camino de convertirse en la sorpresa del año. Tanto para los que asisten al revuelo que han armado sin siquiera pisar el embrague, como para ellos mismos. Y todo gracias a una primera demo que, como todo lo bueno, es fruto de la casualidad y el aburrimiento. Jessy pone las voces: “Nunca había cantado. Una vez intenté hacer los coros en el tema Barça-Madrid de la Opp y me puse tan nerviosa que fué imposible”. Paco (más conocido como Pacodemus, miembro de La Puta Opp) las bases: “Un día tenía un tema perdido de reggaetón por allí perdido y la convencí para que cantara”. “(Jessy) Un día estábamos aburridos en su local y lo probamos”. El resultado fue “La Pepa”, un jit en ciernes que no ha ido a más por lo poco que por ahora han movido la demo. A pesar de ello, se han clasificado para la final del Art Jove y ya tienen entusiasmadas a algunas discográficas. Sacando de contexto a Jessy: “Es lo que tiene el reggaetón”. Read the rest of this entry »

Written by autobahn

agost 12th, 2004 at 1:06 pm

Posted in Articles, D-P

ON MY WAY

without comments

“On My Way” de Ben Kweller és un d’aquells estranys discos que combinen sensibilitat, intuició quasi infantil i imaginació. És inmediat. I Etern.
La cançò que dóna nom al disc, que a simple vista pot enganar, parla del moment en que toques fons i te n’adones que no control·les res al teu voltant -encara que ho fa amb humor i ironia, com els grans. “Mai he pensat que fos un assassí, però avui estic en el camí (on my way)”. Això diu.

Written by autobahn

agost 11th, 2004 at 1:16 am

Posted in General

GOD ONLY KNOWS

without comments

Ahir va morir la meva padrina.
Avui, després del funeral ha sonat el meu mòbil. Era en Biel Ferriol. Quan l’he agafat no m’ha dit res. Només he sentit a Brian Wilson a Benicàssim cantant el “God Only Knows”, la millor cançò d’amor mai composada.
Mai he estat creient o ho he estat a la meva manera. De fet crec que el món seria un lloc millor, molt més ple d’amor, si Brian Wilson fos realment déu com jo sempre dic. Sentint-lo cantar he recuperat de cop la fe. Potser no en déu, però sí en l’amor i en la vida. La música pop no pot canviar el món, però a mí m’ha salvat l’ànima més d’un cop.

Maria Martí, descansi en pau.

Written by autobahn

agost 9th, 2004 at 12:59 am

Posted in General